is.
(Ar. hacc) 1. Hacı; din buyruklarını yerine getirmek için hacca gitmiş kimse. Var. hacı , acı2 .
“Babam acĭ , akam bay, tabınım şonday. / Sen karagan awılda bĭzlerden cok, ay.” – (Boztorgay).
2. Kişi adlarında yapım eki olarak yer alan söz. Acĭwelĭ(e . ). Acĭmelek(k.).
“Áná, o yaktan kelgen Acĭ-Asan’nıñ kızı … Çekken korkısından üç aftadan berĭ awurıp catır da.” – (İsmail Ziyaeddin – Çora Batır).
Acĭ anay (acanay) – Hacı olmuş yaşlı kadınlar için kullanılan tabir.
Acĭ babay – Hacı olmuş yaşlı erkek.
Acĭ bolmak – Hacı olmak, hacca gidip haccın gereklerini yapmak.
Acĭ oca – Hacı hoca, ulema. “Otırdılar nikâga / Acĭ oca, kartlar man fırıncı Üsmen aga, / Ekĭ vekil baba da odanıñ ortasında.” – (İsmail Ziyaeddin – Toy)
Acĭ Yolı – Astron. Samanyolu.
Acĭ bolmaycaknı tüye üstünde cılan şagar. – Atas . Hacılık nasip olmayanı deve üstünde yılan sokar.
Acĭ Mekke’de, derwĭş tekkede yaraşır. – Atas. Hacı Mekke’de, derviş tekkede yaraşır.
Rom: s. 1. Hagiu. 2. Afix lexical onomastic, în structura unor nume de persoane : Acĭwelĭ (b), Acĭmelek (f.).
