s.
1. Babaya sesleniş.
“Babay, üyge müsápĭr keldĭ. Nenem tükândan kahve, şeker alıp kel, dedĭ.” – (Müstecib H. Fazıl – Bayram Şenlĭgĭ).
“Kencalĭ (cuwırıp kĭrer) Maga bakırgan edĭñ mĭ, şu, babay?” – (Mehmet H. Vani Yurtsever – Kartman Caş Arasında).
2. Yaşlı bir adama saygılı sesleniş sözü.
“Bunu al da endĭ, babay, üyge ket. / Bĭz tĭlkĭden kartka caşka selâm et.” – (Çelebi Cihan – Tĭlkĭden Selâm).
3. Baba.
“Babayımdan razılık yok, kün tolacak. / Endĭ bĭzĭm alĭmĭz ne bolacak?” – (Boztorgay).
Kış babay – mec. Kış; (şaka) Ayaz paşa.
