is. ve s.
Ayaz .
1. is. Bulutsuz, sakin havadaki kuru soğuk.
“Ayaz bolsa suw bızlar, / Tazı tawşannı ızlar. / Caşlar askerden keldĭ, Nege bekliysĭz, kızlar?” – (Boztorgay).;
“Taz taz takır taz, / Keldĭ kış, keldĭ ayaz. / Önekĭ papi, sekĭz kaz, / Kuwnamadım alt’ay yaz.” – (Boztorgay).
2. s. (Hava ve gece için) Soğuk.
3. esk. (Ay için) Açık, bulutla örtülmemiş. Var. ayas .
“Ayga baktım, ay ayaz / Kızga baktım, kız biyaz. / Cepke baktım, param az, / Bo kız bĭzge yaramaz.” – (Folklor).
Şatlama ayaz, şatlar taz. – Deyim. Çatlama ayaz, çatlar daz.
Kar cawa dep kuwanma, ayazı bolır, / Kız aldım dep kuwanma, şayası bolır. – Atas. Kar yağıyor diye sevinme, ayazı olur, kız aldım diye sevinme, kusuru olur.
Türk Lehç.: Kırım., Nog., Kazan., Karaçay Malkar. – ayaz ; Altayca : ayas – açık, parlak.; Teleütçe : ayas – açık, berrak, duru, sakin.
Rom: s. şi adj. 1. Ger. 2. Geros. 3. arh. (Despre lună) Neacoperită de nori, vizibilă.
