s. ve is.
Yaman. Var. yaman.
1. is. Yaramaz kişi; düşman.
“Curt camanga kaldı, törem, curt camanga / Kettĭ Kırım, cılay kaldık hem Kazan’ga.” – (Mehmet Niyazi – Sagış).
2. s. Kötü, fena. Caman kaber.
3. s. Yaramaz, kavgacı. Caman it. Caman bala.
4. s. Şiddetli, sert.
5. zf. Pek, çok.
6. zf. Aşırı, fazla, alışılmışın üzerinde olan.
Tentegĭm tezek, camanım capma ketĭrĭr. – Deyiş. Delişmenim tezek getirir, yaramazım kurutulmuş mayıs getirir.
Yakşınıñ catar, camannıñ cürer vaktı – Deyim. İyinin yatar zamanı, kötünün dolaşır zamanı.
Aslı caman alganın camannar. – Atas. Aslı kötü aldığını kötüler.
Aşawı camannıñ kekĭrüwĭ caman. – Atas. Yeyişi kötünün geğirmesi de kötüdür.
Berme camanga keter yabanga – Atas. Verme kötüye, gider yabana.
Caman bala atasın başın töben tüşürür. Atas. Yaramaz çocuk babasının başını yere eğdirir.
Caman it carasız bolmaz. – Atas. Yaramaz köpek yarasız olmaz.
Caman kaber catıp kalmaz – Atas. Kötü haber tez ulaşır.
Camanga tiyme belâsı cugar, kazanga tiyme küyesĭ cugar. – Atas. Kötüye dokunma belâsı olur, kazana dokunma kurumu bulaşır.
Caman tamak carlı eter, öskĭn cürek kanlı eter. – Atas. Pisboğazlık yoksul eder, kabarmış yürek katil eder.
Caş bala beşĭkte, caman kĭşĭ eşĭkte – Atas. Küçük çocuk beşikte, kötü kişi eşikte.
Tonı camannı it kabar, göñlĭ camannı Tañrı kagar. – Atas. Giysileri kötü olanı köpek kapar, gönlü kötü olanı Tanrı çarpar.
Rom: 1. s. Rău; om rău. 2. adj. Rău. 3. adj. Obraznic; scandalagiu, rău. 4. Tare, aspru. 5. adv. Foarte. 6. adv. Teribil de …; extrem de …
