is. ve s.
Yiğit. Var. yĭgĭt.
1. is. Delikanlı, genç erkek.
“Cuma günĭ oynarlar / Bĭznĭñ köynĭñ kızları. / Irgat cürüp toy yasar / Cĭgĭtnĭñ akılsızları.” – (Boztorgay).
“Sogış bolsa davullar / Çalgan. Köyler, awullar / Tolgan erge, cĭgĭtke.” – (Mehmet Niyazi – Sagış).
2. s. Yürekli, cesur.
3. s. mec. Dürüst, açık sözlü.
Geş, cĭgĭtĭm, geş – Deyim. Aldırma, yiğidim, aldırma.
Garĭp cĭgĭtnĭñ tĭlĭ kıska bolır. – Atas. Garip yiğidin dili kısa olur.
Soktanıñ azmanından cĭgĭtnĭñ tuzmanı – Atas. Softanın azmanından delikanlının güçlü olanı (işe yarar).
Tembel cĭgĭt yar tapmaz. – Atas. Tembel delikanlı yar bulamaz.
Rom: 1. s. Flăcău, om tânăr. 2. adj. Curajos, viteaz, neînfricat. 3. fig. Loial, sincer, corect.
