is.
(Ar. cuma). Cuma.
1. Haftanın Perşembeden sonra gelen günü.
“Sen eş merak etme. Mına bugün Cuma edĭ. Yarın Cumaertesĭ. Yarın ertenmen, saw bolsam, coldaman.” – (Necip H. Fazıl – Cawşılık).
2. Cuma namazı.
“Banaa cumadan şıkkan soñ mında, saga kĭrdĭm. Şo arada ekĭndĭ vaktı da bolayatır.” – (Necip H. Fazıl – Cawşılık).
3. esk. Osmanlılar zamanında hafta tatili günü.
“Derya taşkan, suw salkın, / Kel ĭşiyĭk, yar. / Cuma günĭ üylenden son, / Körĭşiyĭk yar.” – (Boztorgay).
Cuma Camĭsĭ – Cuma Camii, Kırım’da, Gözleve’de bulunan, 1552 yılında Mimar Sinan tarafından yapılmış en büyük cami.
Rom: s. 1. Ziua de vineri. 2. Rel. musulm. Slujba publică de vineri. 3. İst. Ziua de repaus săptămânal legal în İmperiul Otoman.
