is.
(Ar. hasret). Hasret. Var. asret.
1. Özlem.
“Asret degen kıyın şiy, ölĭmden beter. / Şayte cürüp ömĭrĭm cılawman keter.” – (Boztorgay).
“Oga kadar / Taşkan asretĭmnĭ cenmege karar, / saygı-süygĭlerĭm men / kollarıñdan öbermen.” – (İsmail Ziyaeddin – Toy).
2. s. ve is. Hasretli, özlemli, hasreti olan, hasret duyan.
“Bo dert cettĭ başıma, / Asret kettĭm anayım.” – (Boztorgay).
“Asretlerge acı da, sagıngannı kawuştur, / Cawlarga kün körsetme, kardaşnı tez körüştür.” – (İsmail Otar – Çibörek).
“Selâmga, suga, balaga, insanga / Asretmĭz hepĭmĭz, insanlar, asretmĭz.” – (Neriman İbraim – Cevez Teregĭ).
3. is. ve s. Hasret duyulan (şey, kimse).
“Kögerşĭnĭm uşurdım köyĭñ betke. / Menden, barsañ, köp selâm et şo asretke.” – (Boztorgay).
Asret bolmak (kalmak) – Özlemek. “Közlĭk taktım közĭme, / Özĭm ettĭm özĭme. / Er gün körgen yaremnĭñ / Asret boldım sözĭne.” – (Boztorgay).
Asret ketmek – Özlediği bir kimseye veya şeye kavuşamadan ölmek.
Asret şekmek – Özlem duymak.
Rom: s. 1. Dor, nostalgie. 2. adj. şi s. (Cel) Cuprins de dor; îndrăgostit. 3. s. İubit, persoana dorită, obiectul sau subiectul iubirii.
