is.
(Ar. cemaat). Cemaat.
1. Bir imama uyup namaz kılan kişiler.
2. İnsan kalabalığı, bir yere toplanmış insanlar.
3. Bir dinden, bir soydan veya bir yerden olan insanlar topluluğu.
“Sen özĭñ amansıñ mı ? Bala şaga, şonda bolganların cümlesĭ de, amanşılık mı cemaatĭñĭz ?” – (Necip H. Fazıl – Cawşılık).
Cemaatke uymak – İçinde bulunulan topluluğa uymak.
Cumbur cemaat – Topluca; bütün cemaatle.
Rom: s. 1. Rel. Totalitatea persoanelor prezente la o slujbă religioasă. 2. Mulţime, adunare, norod. 3. Comunitate, obşte.
