is.
esk. Beğ, bey. Var. bek, bey, biy.
1. Tar. Eskiden, bir boyun veya küçük bir devletin başkanı.
2. Zengin, ileri gelen kimse. Eşanl. bay.
3. Erkek kişi, yiğit.
4. Erkek adlarından sonra kullanılan saygı sözü. Var. bek, bey.
“Bo mekteptĭr ögretecek bĭzge ilmĭ, edebĭ, / Tatarlıknı köterecek İsmail beg mektebĭ. / İsmail bek kĭmdĭr? Aytsın bar mı onı bĭlmegen?” – (Mehmet Niyazi – Sagış).
Rom: s. 1. İst. Beg, bei; şef, staroste. 2. Bogătan. 3. Voinic. 4. Domn, termen de politeţe.
