zf. ve bağ.
1. zf. “Alay ise” veya “olay ise” şart cümleciklerinin “öyle ise, o vakit, o durumda, bu durumda ise” anlamında, kısaltılmış şekli. Var. alaysa .
“Azat: Beş prañk, Hasan. At ! / Hasan: Beş prañkke men zarlarnı kĭrletmem. Şonı bala ĭşĭ yasama. Erkek kibĭ oyna! / Azat: Mına ayse, yĭrmĭ prañkke!” – (Müstecib H.Fazıl Ülküsal – Bayram Şenlĭgĭ).
2. zf. Elbet, elbette, tabii, tabii olarak.
“Kerime : Ne dedĭñ ? Berecek boldıñ mı? / Seyityaya : Ayse. Piyĭn taşlap kettĭ.” – (Necip H. Fazıl – Cawşılık).
3. bağ. Yoksa.
“Kurtmolla : (…) Maşallah, sen saglamsıñ, cüralasıñ. / Menlĭömer: Ayse sendiy bütün gün üyge kapanıp oturayım mı?” – (M. V. Yurtsever – Kartman Caş Arasında).
4. bağ. Fakat, ama
“Ayse anda İncihane, Menzade, Hediye degen atlar da bar da. Onlarıñ ne kĭrĭşĭklĭgĭ bar onda ?” – (Necip H. Fazıl – Kırım).
Rom: 1. adv. Atunci; dacă e aşa; în acest caz. 2. Desigur, fireşte. 3. conj. Ori, sau. 4. Dar, însă.
