is.
Av.
1. Avlama; evcil olmayan hayvanları vurma veya yakalama işi.
“Pazar günü akaylar kaşkır awına kettĭler.” – (Muratça Seit-Abdula – Tatar Tĭlĭ I).
“Padĭşa avcılıknı pek seve eken. Künlerden bĭr kün özünĭñ başvezĭrĭnen avga çıkalar.” – (C. Bekirov – Tairnen Zöre Destanı / Emel D.).
2. Avlanan hayvan.
“Aw awlandı, sawsız sawlandı, delĭ üylendĭ.” – Deyim. (Boztorgay). Av avlandı, hasta iyileşti, deli evlendi.
3. mec. Avlanan hayvan gibi tuzağa düşürülen veya düşürülmek istenen kimse.
“Şeytan awı – Şeytan avı; şeytanın kurduğu tuzak. “Şeytan awından saktansın, / Azrail’den kıskansın.” – (Boztorgay).
Awcı awında, colşı colında kerek. – Deyim. Avcı avında, yolcu yolunda gerek.
Awanak kĭşĭ awga arabaman keter.” – Atas. Avanak kişi ava araba ile gider.
Türk Lehç. : Kırım. , Nog. – av; Kazan. – au; Moğ. : av;
Rom: s. 1.- 2. Vânătoare, vânat. 3. Animal vânat. sau de vânat; pradă. 4. fig. Pradă; persoană aflată sub puterea cuiva.
