s.
1. (Huy ve yüz ifadesi için) Asık, hırçın. Eşanl. tors .
“Ali bey artına karadı. / Bulut dep ekeç, bey çıktı. / Azrail’day ars betlĭ, Kök cübbelĭ can çıktı.” – (Cafer Bekirov – Çorabatır Destanı / Emel D.).
2. zf. (Tekrarlı: ars ars) Hırçınlıkla; öfkeli öfkeli. Var. arp arp.
Ars ars etmek – Birine çatmak.
Rom: 1. adj. Posomorât, posac. 2. adv. Arţăgos, plin de furie.
