is.
(Fars. huy). Huy.
1. Tabiat, mizaç.
2. Alışkanlık.
3. Sevimsiz, kötü alışkanlık.
“Akşam üstĭ boldı, alşam boldı, senĭñ Aladin’ĭñ arü etĭp tırtlandı, kuyların köstermege de başladı.” – (Altay Kerim – Kâniye).
Ekĭ karış boyı bar, / Türlü türlü huyu bar. – Deyim. İki karış boyu var, / Türlü türlü huyu var.
Rom: s. 1. Natură, fire. 2. Obicei, deprindere. 3. fig. Nărav, viciu.
