is.
Bulut. Var. bulıt.
1. Atmosferdeki su damlacıkları ve buz taneciklerinin bazı şartlarda bir araya gelerek oluşturdukları yığınlar.
“İyĭp kelgen kara bulut cawmay ketmez. / Cawşı degen imansız almay ketmez.” – (Boztorgay).
“Ketken, bulutlar ketken, / Yareme selâm etken. / Bĭr mektup yazar edĭm, / Yok mı oga aketken.” – (Boztorgay).
2. Havada uçuşan herhangi bir şeyden meydana gelen yığın.
3. mec. Keder, üzüntü.
Buluttan nem kapmak . – Çabuk alınmak.
Tuwgan ay bulutta kalmaz. – Atas. Doğan ay bulutta kalmaz.
Rom: s. 1. Nor. 2. Masă de praf, de fum. 3. fig. Mulţime de gânduri, de sentimente.
