ünl.
( ’ -) (Uzakta veya geçmişte olan şeylere işaret edilirken söylenir) İşte. Var. aná, áná, anĭ. Karşıtı mına, mĭná.
“Appaz şappaz, / Ana keldĭ bĭr cambaz.” – (Boztorgay).
“Keşe keştĭm karaldıñdan, kemanemen dáremen. / Ana bügün, ana yarın alırman dep cüremen.” – (Boztorgay).
“Onı uzaktan körgende : Ana, Ursacıgar keliyatır, dep kaşa ekenler.” – (Boztorgay).
“Aná, endĭ balam sokta boldı dep cürgende rahmetlĭ Tölew akay dünyadan köçtü.” – (Mehmet Niyazi – Sawlıkman Kal).
Ana mına – Her an, her anda.
Rom: interj. İată; Uite (acolo).
