is.
(Ar. alem). Alem. Var. álem.
1. Acun, evren, kâinat, cihan, kosmos.
2. Dünya, yeryüzü.
3. İnsanlar, herkes; başkaları, el.
“Men bo keşe bĭr tĭş kördĭm, / Üy töbem oyıldı. / Annemden saklı bĭr yar süydĭm, / Alemge tuyuldı.” – (Boztorgay).
“Alem rakı şarap içĭp aklın coyacakmış, parasın saçacakmış. Menĭm neme lâzım?” – (Müstecib Ülküsal – Bayram Şenlĭgĭ).
Rom: s. 1. Public, popor; mulţime. 2. Denumire surei (capitolului) 78 a Coranului. 3. Denumirea fasciculei 30, ultime a Coranului, datorită faptului că începe cu sura intitulată Amme.
