is.
(Ar. alet). Alet. Var. alet .
1. Bir el işini gerçekleştirmek için özel olarak yapılmış nesne.
“Bo şayırda daglardan suwların kabartıp akkan balaban ırmaknıñ şuwultısına bĭrköp insan seslerĭ, türlü alat ve maşina gürültülerĭ karışa eken.” – (Boztorgay).
2. Bir sanatı yapmaya yarayan özel araç, aparat.
3. Bir makineyi oluşturan parçalardan her biri.
4. Anat. Organ.
“Kara kozı soydılar, / Salvarege saldılar. / Ĭş alatın aldılar, / Ölecegĭn tuydular.” – (Boztorgay).
Rom: s. 1. Unealtă, sculă. 2. İnstrument; aparat. 3. fig. Unealtă.
