KEL – Kırım Tatarca – Türkçe

s. ve is.

(Fars. kel). Kel. Eşanl. taz.
1. Doku hastalığı veya yaşlılık sebebiyle saçları dökülmüş (kimse).

“Kızga mıratkuş : Kukuk ! Kukuk ! Senĭñ kısmetĭñ kel ! bakıradı.” – (Hilmiye ve Mehmet Ali Ekrem – Tepegöz).

2. (Doğa için) Çıplak, çorak.

Em kel, em fudul. – Deyim. Hem kel, hem fudul.

Kelĭ körĭnmek – Gizlemeye çalıştığı bir kusuru ortaya çıkmak.

Kelĭn melemĭ bolsa özĭn başına sürer edĭ. – Deyim. Kelin merhemi olsaydı kendi başına sürerdi.

Rom: adj. şi s. 1. Chel. 2. (Despre un mediu natural) Pleşuv, lipsit de vegetaţie, arid.