KELĬ K is.Havan. “Bĭrkaş kün evvel apakayı, Alemtotay, Fatma abaydan kelĭ, tokmak alıp, kawırılgan arpadan kawe tüygen edĭ.” – (Nevzat Yusuf Sarıgöl – Kündelĭkşĭ / Karad. 126). Türk Lehç.: Kırım. – keli; Rom: s. Piuă (de pisat).