zf. ve e.
Bile.
1. zf. Üstelik.
“Maga kara komşı Cengiz, senĭñ kardaşıñın boyı bĭr karış, Aladin efendĭnĭñ şakasını unutkandır bĭle.” – (Altay Kerim – Kâniye).
2. zf. Hiç, asla, dahi; şart bildiren fiilerden sonra, şartın geçerli olmadığını bildirir. Calbarsa bĭle, almam.
“Hasan akaynı kız balaçıgı kelĭp : Babay, üyge müsapĭr keldĭ, … dedĭ. Hasan akay eşĭtmedĭ bĭle.” – (Müstecib Ülküsal – Bayram Şenlĭgĭ).
3. e. Dahi, de, da.
“Bĭr bayarbaş, bĭr şerbentĭ ne yetmiy ? Karnıñ teşe mĭ ? Elnĭñ apakayı bĭr cartı şewrege bĭle muti.” – (Necip H. Fazıl – Cawşılık).
“Bütün tabiyatnı yeşĭllĭk ve şeşeklermen süslegen ilkbahar bĭle, kelgende Yaşar alarnıñ yüksek kalawına kadar bara, azbarga kĭrmiy eken.” – (Boztorgay).
Delĭlsĭz Cennetke bĭle kĭrĭlmez. – Atas. Delilsiz Cennete bile girilmez.
Rom: 1. adv. În afară de asta, în plus, pe deasupra. 2. adv. Chiar dacă. 3. postp. / prep. Chiar, chiar şi, până şi.
