s.
(Ar. hass). Has.
1. Özgü, mahsus.
“Memet Niyazı, mektebĭñ tamamlap muallĭm diplomasın ala ve Kırım’ga ketĭp, caşlarga has bolgan cürek küşĭ men, mektep, terbiye ĭşlerĭne kĭrĭşe.” – (Şükran Vuap Mokanu – Şair Memet Niyazi).
2. Saf, katışıksız.
3. mec. Seçkin, iyi nitelikleri kendinde toplamış olan (kimse).
4. Tar. Hükümdara ait, ona mahsus olan veya yüz bin akçeden fazla gelir getiren (büyük çiftlik).
Has Dirlik – Tatarca adı Astörlĭk, Romence adı Cumpăna olan Köstence’nin güney-batısındaki köyün Osmanlı zamanındaki adı.
Rom: adj. 1. Specific, propriu. 2. Autentic. 3. fig. (Despre caractere) Distins, ales. 4. İst. (Despre latifundii, domenii) Domnesc, imperial; cu venit mare.
