s. ve is.
(Ar. haram). Haram. Var. -> aram.
1. Dince yasak olan.
“Cahil halk ta yalıñız cennet, cehennem aytıp, dünya üşün haram diycek kadar kıska tüşüncelerge inangan da cürgen.” – (Mehmet Vani Yurtsever – Kart man Caş Arasında).
“Allah bolsın, Peygamer bolsın, hep bĭzĭm iygĭlĭklerĭmĭznĭ tüşünüp bonday şiylerĭñ bĭrsĭn haram, bĭrsĭn mekruh kılganlar.” – (Necip H. Fazıl – Cawşılık).
2. Pis.
3. mec. Yakışıksız, çirkin, ahlâk dışı.
Haram bolsın – “Hayrını görme” anlamında bir söz.
Haram helâl demez. – Deyim. Toplumun görüşlerine saygı götermez.
Haram bukmaz, kan cukmaz. – Atas. Haram, insana yarar getirmez, kan, besin olup kuvvet vermez.
Haramdan kelgen haramga keter. – Atas. Haramdan gelen harama gider.
Rom: adj. şi s. 1. Rel. Oprit de religie. 2. Spurcat murdar. 3. fig. İlicit, necinstit, amoral.
