is.
(Ar. ezan). Ezan.
1. İslâmlıkta namaza çağrı.
“Akşam üstĭ ezan sesĭ cañgıra, / Dertlĭlernĭ Hak katına çağıra. / Ezan sesĭ mĭnareden cayıla.” – (Bekir S. Çobanzade – Ezan Sesĭ / Emel D.).
“Aklı koynıñ ĭşĭnde alaca sürkán. / Onekĭ aynıñ ezanı kaş tane bolgan?” – (Boztorgay).
2. Bebeğe ad koyarken üç kez sağ kulağına, üç kez de sol kulağına ezan sözlerini okuma adeti.
Ezan bermek – Ezan okumak. “Caşlar … kartlardan maşallah kazanmak içün ezan bermege talaşa edĭler.” – (Necip H. Fazıl – Ezan Sesĭ).
Ezan waktı – Ezan okunmak zamanı.
Namazda közĭ coknıñ ezanda kulagı bolmaz. – Atas. Namazda gözü olmayanın ezanda kulağı olmaz.
Rom: s. 1. (La musulmani). Apelul la rugăciune rostit de muezin. 2. Apelul şi rugăciunea rostită la urechea noului născut la ceremonia dării prenumelui.
