is.
Alaca.
1. Birkaç rengin yan yana gelmesinden oluşan renklerin görüntüsü.
2. s. İki veya daha çok renkli.
“Aklı koynıñ ĭşĭnde alaca sürkan. / On ekĭ aynıñ ezanı kaş tane bolgan ?” – (Boztorgay).
3. is. Türlü renk ipliklerden dokunmuş kumaş.
“Şam’dan çıkar alaca , / Tarak bĭlen tokuñız. / Çaresĭnĭ tapsañız / Canım balam, okuñız.” – (Eşmırza – Saldatlık Akkında / Emel D.).
4. is. mec. Kötü huy.
Alaca bulaca – Çok karışık ve uyumsuz renkli.
İnsannıñ alacası ĭşĭnde, aywannıñ tışında bolır. – Atas. İnsanın alacası içinde, hayvanınki dışında olur.
Rom: 1. s. Împestriţătură, tărcătură. 2. adj. Pestriţ, bălţat, tărcat. 3. s. Ţesătură din fire de diferite culori. 4. s. fig. Pornire urâtă, însuşire negativă.
