is.
(Ar. elem). Üzüntü, dert.
“Uçmagımız Yeşĭl Curt, bayragımız cĭksĭz kök / Bolsın diymen. Üstünde elem körmiy zewk sürsek.” – (Mehmet Niyazi – Sagış).
“Aklı pasma kaftanıñ, etegĭ beden. / Elmaz betĭñ sarargan, elemĭñ neden?” – (Boztorgay).
Elem etmek – a) Üzülmek, yanmak. “İpek kuşak beldedĭr, / Şaşakları yerdedĭr. / Elem etme nazlı yar, / Menĭm gönlĭm sendedĭr.” – (Boztorgay). b) Sızlanmak, kırgınlıklarını bildirmek.
Rom: s. Amărăciune, necaz, supărare.
