s. zf. ve is.
Az. Eşanl. azgana, azganaşık, azganakay.
1. Miktarı, sayısı, çok olmayan.
“Kĭsemdĭñ awzın aştım, / Paranı cerge şaştım. / Köp bergen maldan, / Az bergen candan.” – (Boztorgay).
“Köp söz bĭlgen kĭşĭge az söz yeter.” – Atas. (Boztorgay).
2. zf. Az olarak; yeteri kadar değil.
“Caşlıgında aşıknıñ az bolganı arüw mĭ, köp bolganı mĭ?” – (Altay Kerim – Kâniye).
3. zf. Kısa bir süre.
“Awdarılma Şatır taw, tokta bĭraz, alay, / Kara künler keşmege, kaldı bek az , alay.” – (Boztorgay).
“Sawlıgıñda saga fikirdeş, colıña coldaş az tabılgan bolsa da, bugün bunlar bek küydü.” – (Necip H. Fazıl – Bĭr Konuşma).
Az bĭr şiy – Azıcık, biraz.
Az buşuk – Az buçuk; bir parça, biraz.
Az buz bolmamak – Azımsanmayacak kadar çok olmak.
Azday – Az gibi, az olarak. “Eger menĭm hĭzmetĭmnĭ azday körseñĭz bĭr taa ketiyĭm.” – (Necip H. Fazıl – Kĭyew Konuşması).
Azı barı – Azı çoğu; ne varsa.
Az kaldı – Az daha, az kalsın.
Az körmek – Yeterli bulmamak; küçümsemek.
Azdan az, köpten köp keter. – Atas. Azdan az, çoktan çok gider.
Azı bolmayannıñ köbĭ bolmaz. – Atas. Azı olmayanın çoğu olmaz.
Rom: adj., adv. şi s. Puţin.
