is.
(Yun. afendi>Türk.) Efendi. Var. ependĭ.
1. esk. Okumuş kimseler için kullanılan bir unvan.
“Bu arada köyĭñ caş muallĭmĭ, Mehmet efendĭ, başında şapkası ve üstünde temĭz rubasıman, kahvege kĭrer.” – (Müstecib Ülküsal – Bayram Şenlĭgĭ).
2. Bay, bey; erkek adlarından sonra kullanılan saygı kelimesi.
“Bugün bĭzge bĭr tarihtır. Artsın bonday adımlar. / Saw bolıñız, cıyın yapkan efendĭler, hanımlar.” – (Mehmet Niyazi – Sagış).
3. Bir yerde sözü geçen kimse; bir yerin sahibi.
4. Koca, eş.
5. s. mec. Saygıdeğer.
Efend’akam – Öğretmenlere ve din hocalarına saygılı bir seslenme sözü.
Efendĭ kĭşĭ – Terbiyeli, nazik, saygıdeğer insan.
Rom: s. 1. Om cu carte, om cult. 2. Domn, termen de respect pentru bărbaţi. 3. Om cu trecere; stăpân. 4. Soţ, bărbat. 5. adj. Vrednic de consideraţie, gentil.
