CÜMLE C is. ve s.(Ar. cumle). Cümle.1. Herkes, insanların hepsi. “Ay mübarek yeşĭllĭk, şĭmenlĭk şayır. / Büyük küşük, cümlege hayır.” – (Boztorgay). “Kartanay: – Tañrı cümlege tözüm bersĭn, cılaşmañız bebiylerĭm! dep közlerĭn sürte edĭ.” – (Mehmet Niyazi – Sawlıkman Kal). “Aman mı kelĭn, ballar, konu komşu cümlesĭ de ?” – (Necip H. Fazıl – Cawşılık).
