is.
(Ar. hayret). Hayret.
1. Şaşırma, şaşkınlık.
“Evvelkĭler hep bĭrden ve hayretmen : / – Hayır ola, ne boldı ya, muallĭm efendĭ ?” – (Müstecib Ülküsal – Bayram Şenlĭgĭ).
2. ünl. Şaşılacak bir şey karşısında söylenir.
Hayret etmek – Şaşmak, şaşırmak.
Rom: s. 1. Mirare, uimire, uluială. 2. interj. Ciudat !
