f.
İşitmek.
1. Kulakla algılamak, duymak.
“Şınla, sesĭñ eşĭtĭp bĭr kanayım. / Ogrıñ nege cönemiy, boztorgayım?” – (Boztorgay).
Bala eşĭtmese aytmaz, it körmese ürmez. – Atas. Çocuk işitmezse söylemez, köpek görmezse havlamaz.
Sağır eşĭtmese de uydurır. – Atas. Sağır işitmezse de uydurur.
Rom: v. 1. A auzi. 2. A afla, a lua cunoştinţă. 3. A avea parte de …(reproşuri, mustrări), a auzi.
