s. ve is.
Üşengeç, haylaz, tembel.
“Anaw bayır artında, aw, / Cayrap ta cata náne şeşek, náne şeşek. / Başına üymeleşken, aw, / Kız, kelĭnşek, kız, kelĭnşek. / Şakırdılar da barmadım aw, / Men erĭnşek!” – (Boztorgay).
Bay kızı erĭnşek bolır. – Atas. Zengin kızı tembel olur.
Erĭnşek ekĭ ĭşler, artından parmagın tĭşler. – Atas. Tembel bir işi iki defa yapar, ardından da parmağını ısırır.
Erĭnşek oturĭp yuklar, catıp ĭşler. – Atas. Tembel oturarak uyur, yatarak iş yapar.
Erĭnşekke kız, aylencĭge yüz berme. – Atas. Tembele kız, ikiyüzlüye yüz verme.
Erĭnşeknĭ er almaz. – Atas. Tembel kızı er almaz.
Erınşeknĭ tez elge bererler. – Atas. Tembeli çabuk ele verirler.
Erĭnşeknĭñ yarını pĭtmez. – Atas. Tembelin yarını bitmez.
Kısırda uwuz, erĭnşekte yüz bolmaz. – Atas. Kısırda ağız (doğum sütü), tembelde yüz olmaz.
Rom: adj. Leneş.
