is. ve s.
(Fars. dust) Dost. Var. dos.
1. Sevilen, güvenilen, yakın arkadaş, gönüldeş, iyi görüşülen (kimse). Duşman karşıtı.
“Köp tentiydĭm, hayalĭñ cırlarman karşıladım. / Cıltıragan ümitmen taptım tışta dost düşman.” – (Mehmet Niyazi – Sagış).
“Deren kuyuga taş atsam, şıñgırday keter, / Dostĭñ bellep söz aytsañ, duşmanga ceter.” – (Boztorgay).
Güwengen dostıñ sıdırır postıñ. – Atas. Güvendiğin dostun yüzer postunu.
Rom: s. şi adj. 1. s. Prieten, amic. 2. s. İubit, drag. 3. adj. Aflat în bune relaţii. 4. s. Amant, -ă; ibovnic, -ă. 5. adj. (Despre animale) Ataşat de … 6. s. İubitor de …, pasionat de …
