is.
Yün. Var. yün.
1. Koyun tüyü.
“Aklı koynıñ cünĭnden bastım kĭyĭz. / Onekĭ aynıñ ezanı bin sekĭz yüz.” – (Boztorgay).
“Alĭmseyit koltugın astına bĭr yastık salgan, uzanıp catır. Gülzade kışlık cün ĭşler.” – (Necip H. Fazıl – Cawşılık).
2. s. Koyun tüyünden yapılmış.
“Cünden kolşak öriyĭm. / Senĭ kaydan köriyĭm? / Alacak bolsañ al menĭ, / Yar bolganıñ bĭliyĭm.” – (Boztorgay).
Cün ĭşlemek – Yün iplik eğirmek.
Cün (kuş, süngár) yastık – Yün (kuş tüyü, sünger) doldurulmuş yastık.
Rom: s. şi adj. 1. s. Lână. 2. adj. De lână.
