f.
Çökmek. Var. şökmek.
1. Oyulmak, çukurlaşmak; yıkılmak.
2. Çömelmek.
“Balaban atamız Cengiz Han taa Karakurum’da ayakta turganda, Macaristan’da, Moskof’ta kırallar tĭz çöge ekenler.” – (İ. Ziyaeddin – Çora Batır).
3. mec. (Duygu ve türlü durumlar hakkında) Basmak, yayılmak, kaplamak.
Rom: v. 1. A se surpa, a se dărâma. 2. A se lăsa pe vine. 3. fig. A năpădi, a copleşi.
