is.
Atçı. Var. atçı.
1. At yetiştiricisi.
“Bu han at koşusında nam kazanmak maksadınen özünĭñ kart ve tecribelĭ atçısını at saylamaga cĭbere.” – (C. Bekirov – Köroğlu / Emel D.).
2. At binicisi.
3. Atlı asker.
“Bar sen Bekĭr, arü atçılardan ekĭ yüz kadar kĭşĭ hazĭrle.” – (İsmail Ziyaeddin – Çora Batır).
Türk Lehç.: Kırım. – atçı; Nog. – atşı;
Rom: s. 1. Crescător de cai. 2. Călăreţ. 3. Cavalerist.
