is.
Hasretlik. Var. hasretlĭk.
1. Ayrılık; sevilen bir şey veya bir kimseden ayrı kalma durumu.
“Şekerlĭkte şekerĭm, / Aş üstüne seberĭm. / Asretlĭkte yaremnĭñ / Asretlĭgĭn şegerĭm.” – (Boztorgay).
2. Hasret, özlem.
“Babadag’nıñ çeşmesĭ, / Barıp suwın ìşmesĭ. / Kolay tuwıl yar süyüp / Asretlĭgĭn şekmesĭ.” – (Boztorgay 2).
Asretlĭk şekmek – a) Hasret çekmek, özlem duymak. b) Hasretliğe katlanmak.
Rom: s. 1. Depărtare, despărţire; starea de a se afla departe de persoana iubită. 2. Dor.
