bağ.
(Ar. amma). Ama; fakat. Var. amma.
1. Çelişen iki cümleyi birbirine bağlar.
“Yaşa balam, ama kawi cĭgĭt ekensĭñ !” – (Boztorgay).
Aması – Bir şeyin veya bir işin kusurlu, karşı çıkılan tarafı.
Kâr da tatlı ama, yár da tatlı. – Deyim. Kâr da tatlı ama, yâr da tatlı.
Alla kardaşnı kardaş yaratkan ama, kĭsenĭ ayrı. – Atas. Allah kardeşi kardeş yaratmış ama, kesesini ayrı.
Şıbın kĭşkene amma, mide bulandırır. – Atas. Sinek küçük ama, mide bulandırır.
Tasawur pĭlawĭ yaglı bolır ama, karın toydırmaz. – Atas. Tasavvur pilâvı yağlı olur ama, karın doyurmaz.
Rom: conj. Dar, însă.
