is.
Ön. Var. al, aldı. Karşıtları art, arka. Aldı – Önü. Aldga, alga – Öne. Aldında – Önünde. Aldta – Önde.
1. Bir şeyin esas tutulan yüzü, yanı, tarafı, bölümü, başı.
“Mögedeknĭñ aldında bĭr er bala / Kuran tutup otırgan, tüşmiy kala.” – (M. Vani Yurtsever – Toy, şiir).
4. İlerideki zaman. Aldımızdakı sene – Önümüzdeki yıl.
5. Vücudun ve giyeceklerin ön tarafı. Ceketĭn aldı – Ceketin önü.
6. is. Önde gelen, saygın kişi.
7. s. Ön; bakılan, gidilen yönde olan. Ald bet – Ön taraf.
8. s. ve yapım eki değerinde söz. Birleşik kelimelerde “ilk”, “ön”, “evvelce olan” anlamlarını veren söz. Ald söz – Ön söz. Ald bĭlgĭler – İlkbilgiler.
9. is. mec. Bir olayın arefesi, öncesi. Bayram aldı.
Aldı artı – Önü ve arkası; bir şeyin tamamı, bütünü.
Türk Lehç.: Kırım. – ald, ög; Nog., Kazan. – aldı;
Rom: s. 1.-3., 5. Faţă, partea de dinainte. 4. adj. Din viitor. 6. s. Fruntaş, notabil. 7. adj. Din faţă. 8. adj. (şi cu funcţie de afix lexical). De dinainte; anterior; preliminar. Aldsöz – Prefaţă, cuvânt înainte. 9. fig. Ajun.
