is.
İp.
1. Dokuma maddelerinin bükülmüş liflerinden yapılmış bağ.
“Cĭp üstünde cawlıgım, / Cayayım, kurutayım. / Senĭñ aytkan sözĭñnĭ / Men nasıl unutayım?” – (Boztorgay).
Cĭptiy – İp gibi; incecik.
Kopkası kettĭ, cĭbĭ de ketsĭn. – Deyim. Kovası gitti, ipi de gitsin.
Pamık cĭbĭmen baylı – Deyim. Pamuk ipliğiyle bağlı; güvensiz bir durumda.
Cĭp ince yerĭnden kobar. – Atas. İp ince yerinden kopar.
Delĭ cĭbĭmen kuyuga tüşülmez. – Atas. Deli ipiyle kuyuya inilmez.
Rom: s. 1. Sfoară; frânghie, funie. 2. Aţă (de cusut). 3. fig. Spânzurare; spânzurătoare.
