is.
Abla. Eşanl. aba, apte, dádá, tátá.
1. Bir kimsenin kendinden yaşça büyük kız kardeşi.
“Bakşelerde gezesĭn, / Mawı moşak tĭzesĭn. / İnkâr etme ey baldız, / Sen ablañdan güzelsĭn.” – (Boztorgay).
2. Hürmet edilen yaşça büyük kadın.
“Ca’m Menarüw totay, kelgenlernĭ sen karap kĭrsetmeseñ…, men tiyaran aşkanaga barayım. Sultaniye abla kattĭ eken ?” – (Mehmet V. Yurtsever – Toy, piyes).
Rom: s. 1. Soră mai mare. 2. Lele, tanti, ţaţă.
