is.
Beniz. Var. beñĭz.
1. Yüz, çehre.
“Köstencĭ büyük kasaba, Kün-tuwar deñĭz. / Askerlĭk degen kıyın şiy, / Soldırar benĭz.” – (Boztorgay).
“Kolı katkan, ayakları kızargan, / Zawallınıñ betĭ beñzĭ morargan.” – (Mehmet Niyazi – Sagış).
2. Yüz rengi.
“Kan ter ĭşĭnde üyge kelgende benzĭ bĭr ölĭ benzĭnden taa solık edĭ.” – (Mehmet Vani Yurtsever – Ödelek, hikâye).
Benzĭ atmak – Yüzünün rengi soluklaşmak.
Benzĭ küldiy bolmak – Yüzü kül veya toprak rengini almak.
Benzĭ sararmak – Yüzünün rengi sararmak.
Benzĭ uşmak – Yüzünün rengi uçmak (sararmak).
Borclı ölmez, benzĭ sararır. – Atas. Borçlu ölmez, benzi sararır.
Rom: s. 1. Faţă, chip. 2. Culoare a feţei.
[2]
