f.
1. Adlanmak, adını almak; adlandırılmak, ad konulmak.
“(Amme Cüzü’ne) Bu’ga Kĭşkene Abdiyĭk te der edĭler. Bunu okuganlar abdiyĭkçĭler dep te atala edĭler.” – (Mehmet Vani Yurtsever – Hayatım).
“Uzaklardan, bozkırlardan / Kelĭp dedem kuyı kazgan. / Kan terĭ men su şıgarıp / Kalawına adın yazgan. / Şondan berĭ köyĭm adı / Mahmut Kuy’ dep atalgan.” – (Enver Mahmut – Tuwgan Köyĭm).
2. Ünlenmek, ün kazanmak, meşhur olmak.
“Cĭgĭtlĭkmen atalkan / Milletĭmnĭ süyemen.” – (Raşit Aşkı Özkırım Çorabatır – Süyemen).
3. Atanmak, tayin edilmek.
“1914’te Mejdiye’ge köşe ve mındakı müsülman seminarına Türk Tĭlĭ ve Edebiyatı Öğretmenĭ atala.” – (Şükran Vuap Mokanu – Şairĭmĭz Mehmet Niyazi).
Rom: v. 1. A fi numit; a se denumi. 2. A deveni renumit. 3. A fi numit (într-o funcţie).
