s.
(Fars. kem). Kem. Eşanl. yaman, fena.
1. Eksik, kusurlu, aşağı.
“Ay kĭdĭ tatar yaşları, okumaylar. / Okusalar, kĭmseden kem kalmaylar. / İstanbul’da, Paris’te bĭrĭncĭ bola, / Japonlar da onlarga cetalmaylar.” – (Çelebi Cihan – Ay Kĭdĭ).
“Halkımız hiçbĭr milletten kem, osal tuwuldır.” – (Müstecib Ülküsal – Bayram Şenlĭgĭ).
2. Kötü, fena. Kem söz. Kem köz.
Rom: adj. 1. Defectuos; cu lipsuri. 2. Rău; neplăcut, ostil.
