s.
(Fars. hoş). Hoş. Var. ‘oş, koş.
1. Beğenilen, duyguları okşayan, zevk veren.
“Ay vay limonata, / Susaganda ĭşĭlgen, / Ne hoş eken şo dünyada / Oynap külüp yar süygen.” – (Boztorgay).
2. zf. Beğenilen, duyguları okşayan bir şekilde.
Hoş bulduk – Hoş bulduk; gelen kimsenin söylediği selâmlama sözü.
Hoş keldĭ kawesĭ – Misafir gelene verilen kahve.
Hoş keldĭñĭz – Hoş geldiniz; gelene söylenen selâmlama sözü.
Hoş körmek – Hoş görmek; bir şeyi kusur saymamak.
Hoş tutmak – Hoş tutmak; birine karşı iyi davranmak.
Hoşına ketmek – Hoşuna gitmek; beğenmek.
Dawulnıñ sesĭ uzaktan hoş kelĭr. – Atas. Davulun sesi uzaktan hoş gelir.
Rom: 1. adj. Bun, plăcut, agreabil. 2. adv. Bine.
