is.
Gündüz. Var. kündüz.
1. Günün sabahtan akşama kadar süren aydınlık bölümü.
2. zf. Gündüz vaktinde.
Gece gündüz – Ara vermeden. “O tügül mĭ kartnı caşnı gece gündüz okutkan, / Köşüp ketken Tatarlıknıñ kollarından bek tutkan ?” – (Mehmet Niyazi – Sagış).
Rom: 1. s. Ziuă, zi. 2. adv. Ziua.
