s. ve is.
İkilik.
1. s. İkisi bir arada olan; iki taneden oluşmuş.
2. is. Bir bütün iken ikiye bölünmüşlük durumu; mec. fikir ayrılığı.
“Tatillerde köyge kelgende bütün ĭşĭ ve küşĭ öz akranları arasına ekĭlĭk sokmak, kıska körüşlĭ ve bozuk kalplĭ bolganların, caşlar ĭşlerĭn dogrulukman idare etekelgen bazı cĭgĭtlernĭñ aleyhĭne ayaklandırmak içün ograşmak bola edĭ.” – (Mehmet Vani Yurtsever – Uyuşmagan Ekĭ Arkadaş).
Rom: adj. şi s. 1. adj. Dublu; s. cuplu. 2. Stare de diviziune în doi, dihotomie; fig. dezbinare.
