f.
Var. awuşmak.
1. Yer değiştirmek, yerini bırakıp başka yere geçmek.
“Toydan toyga awışıp / Keday yârge kawışıp / Oñganlıkka dalganlar.” – (Mehmet Niyazi – Sagış).
“(Apakaylar) Şĭmdĭlĭk mında kĭrĭp turarlar da, sonradan awışırlar.” – (Mehmet Vani Yurtsever – Toy, piyes).
2. (Yıl) Bitip değişmek.
“Ketecekmen köyĭmden yıl awışmay. / Tañrı canım almasın, bĭz kawuşmay.” – (Boztorgay).
Türk Lehç. : Kazan. – avışu ;
Rom: v.1. A se muta, a-şi schimba locul. 2. (Anul) A se împlini, a se schimba.
