f.
1. Ata binmek.
“Tawda tuwdım, tawda östĭm, at atlandım. / Akız senĭñ dertĭñe köp katlandım.” – (Boztorgay).
“Curt kaygusu çekken caşlar atlandı.” – (Mehmet Niyazi – Sagış).
“Tokta sen babası, bĭr yĭgĭt bolayım, / Atlanıp bahtnıñ saçın yolayım.” – (Bekir S. Çobanzade – Tuwdım Bĭr Üyde).
Rom: v. A se sui pe cal, a încăleca.
