is.
1. Ata’ya sesleniş.
“Doksan şıktı, kĭrdĭ Mart, / Ne yatasıñ atay kart ? / Şık ta şölge tuhum at. / Nawrez, nawrezĭm mübarek.” – (Mehmet H. Vani Yurtsever – Navrez Türküsü).
2. Ata.
“Ay zawallı anaylar, vay ataylar ! / Curtta cangız kaldık dep bek cılaylar.” – (Boztorgay).
“Bĭz ketken son ataylar kĭyer şarık, / Belde takat kalmadı, közde carık.” – (Boztorgay).
“Kadĭr Tañrım, atay kabrĭn bĭr aylansak!” – (Mehmet Niyazi – Sagış).
Atay balası altmış kĭşĭge yastık bolır. – Atas. Babanın hayırlı çocuğu altmış kişiye dayanak olur.
Atay balası altmışka kelgende akıl balık bolır. – Atas. Babanın şımarık çocuğu altmışında âkilbâliğ olur.
Rom: s. 1. Vocativul cuvântului ata. 2. Forma de vocativ devenită, ca urmare a uzajului frecvent, variantă a nominativului ata.
