s.
Ala.
1. Alaca, iki veya daha çok renkli.
2. Birbirinden ayrı, ayrık, ayrılmış.
3. mec. Birliksiz, kavgalı.
Ala bayragın tĭgĭp kelmek – Deyim. Kavga niyetiyle, öfkeli öfkeli gelip dikilmek.
Awlanıñ itlerĭ ala bolsa da, börĭ körgende bĭrĭgĭr. – Atas. Ağılın köpekleri aralarında geçinemezlerse de, kurt görünce bir araya gelirler.
Türk Lehç.: Kırım., Karaçay Malkar., Kazan. – ala ; Nog., Kazak. – ala – a) alaca b) ayrı, ayrık; birliksiz. Moğ. : alag – ala, alaca;
Rom: adj. 1. Bălţat, pestriţ. 2. Separat, distanţat. 3. fig. Dezbinat.
